Η ιστορία και η αξία της περιβαλλοντικής σήμανσης

Οι περιβαλλοντικές ετικέτες κυκλοφορούν στην αγορά για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, αλλά η αξία τους βασίζεται στη διαβεβαίωση ότι οι παρεχόμενες πληροφορίες είναι αξιόπιστες, αντικειμενικές, εύκολα αναγνωρίσιμες και κατανοητές από τους καταναλωτές.

Η ζήτηση για περιβαλλοντικές πληροφορίες για καταναλωτικά προϊόντα αυξάνεται από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Υπάρχουν πλέον πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις και συστήματα για την αξιολόγηση και την επικοινωνία περιβαλλοντικών πληροφοριών προϊόντων.

Το 1992, η έννοια της περιβαλλοντικής επισήμανσης επικυρώθηκε από τις κυβερνήσεις που συμμετείχαν στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (UNCED) για να «προωθήσουν την επέκταση της περιβαλλοντικής σήμανσης και άλλων προγραμμάτων περιβαλλοντικών πληροφοριών για τα προϊόντα που έχουν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν τους καταναλωτές να κάνουν συνειδητές επιλογές».

Το 1993, ο ISO δημιούργησε μια τεχνική επιτροπή για την ανάπτυξη διεθνών προτύπων περιβαλλοντικής σήμανσης. Αυτά τα πρότυπα προορίζονται να καλύψουν απαιτήσεις συνέπειας και ακρίβειας και να δημιουργήσουν θεμιτό ανταγωνισμό στην αγορά. Η σειρά ISO 14020 αποτελεί μέρος της διεθνούς οικογένειας προτύπων περιβαλλοντικής σήμανσης.

Η περιβαλλοντική σήμανση βασίζεται σε διεθνή πρότυπα και αναγνωρίζεται από τη γραμματεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) ως αποτελεσματικό εργαλείο περιβαλλοντικής πολιτικής.

Τα πρότυπα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην παροχή καθοδήγησης για την υποβολή υπεύθυνων αξιώσεων στη βιομηχανία και τη διαφήμιση.

Τα πρότυπα για περιβαλλοντικούς ισχυρισμούς παρέχουν ίσους όρους ανταγωνισμού και συνέπεια εφαρμογής, προς όφελος των καταναλωτών, της βιομηχανίας και των διαφημιζόμενων. Εξασφαλίζουν επίσης συνεχή βελτίωση μέσω της διατήρησης ενός τυπικού προγράμματος που ενημερώνεται καθώς εξελίσσονται οι περιβαλλοντικές πρακτικές και η επιστημονική γνώση.